Ahmet Telli
DELI KUS
YAK SEVDANIN ÇIRASINI
SEVDALAR DUMAN OLMAYACAK
SU CURUDU
GULUSUN EKLENIR KIMLIGINE
ISIMSIZ
ANISI BIZ OLALIM BU SOKAKLARIN
KALBIM UNUT BU SIIRI
KONUGUM OL
SUCLAMA BENI
  





HÜZNÜN ISYAN OLUR
     
     DELI KUS


     Deli kus bilir misin nedir
     türkuler kadar sevdalanmak
     duyabilmek yüreginde
     bir depremin ugultusunu
     
     Suya düsen bir karanfilse yüregin
     birak kendini irmagin türküsüne gülüm
     vursun seni o tastan bu tasa 
     o çaglayandan bu çaglayana sürüklesin
     
     Kavgadan uzak kalmissan
     sevdadan da uzaksin demektir
     devinmez yüreginin magmasi
     çatlamaz sabrin kara tasi unutma




     YAK SEVDANIN ÇIRASINI

     Ne hüzünler kurtarir seni
     ne çeyiz sandiginin ceviz gölgesi
     ve ne de acinin ses duvarindaki 
     yorgun ve bikkin bekleyisler
     
     Acilar karartmissa bile günlerin duvagini
     düsürmüsse de ilkyazin tomurcuklarini firtinalar
     hayat kendini yeniden yaratan bir bahardir
     verecektir en olgun meyvelerini mutlaka
     yeter ki hüzünler sarartmasin yüzünü 
     
     Yak sevdanin çirasini türkülerle
     barajini yikan bir irmak gibi katil hayata
     Hüznün isyana dönsün artik
     bitsin bezginligin ölümcül suskunlugu
     evde kalmis bir cinsellik degildir çünkü dünya





     SEVDALAR DUMAN OLMAYACAK

     Acinin bagrindan
     mavi bir çelik gibi fiskiran öfke
     dünyayi degistirecektir mutlaka
     Yani hayat
     kendini yeniden yaratacaktir
     ona sahip çikan ellerde
     ve bu yüzden öfke 
     sevda gibidir kimilerinde
     
     Yüreginin pas tutmakta olan kivrimlari
     sarilsin bir an öfkenin gökgürültüsüyle
     beyninin her hücresi bir gerilla gibi 
     kusansin pusatlarini ve sokaga çiksin
     ve bir hançer gibi saplansin
     pustluklarin ihanetlerin bagrina
     Bak o zaman nasil bitecek yanlislar
     ve cehennemlesen yalnizligin
     Sevdalar duman olmayacak o zaman 
     Hüznün isyan olmustur çünkü
     
     Hüznün isyan olmalidir
     

		Ahmet Telli
		Kalbim Unut Bu Siiri




SU CURUDU

1

Yetmis iki gündür bir dolapta kilitliyim. Yalnizca anahtar
deliginden hava giriyor ve ölü bir isik siziyor içeri. Yalnizlik 
hiç de tanrisal degil, görkemli degil. O yalinzca geçmisle 
gelecek, ölümle yasam arasinda kocaman bir karanlik nokta. 
Geçmisi ve gelecegi olmayan, ölümle yasam arasinda irinli bir 
leke yalnizlik denilen. Simdi ne varsa, anahtar deliginden sizan 
havayla isikta... (Farkina varsalar, kapatirlar miydi onu da?)
Bütün bellegimdekileri yokettim. Elektrikli bir aygiyla yaktim, 
jiletle kazidim. Çigliklarin araligindan uçurdum hepsini, kul
edip savurdum. 
        
        Adimdan gayrisini bilmiyorum. 
 
2

Zamani yiyip bitirdi karanlik. Gece yoktu. Günes çoktan
kömürlesmis ve yeryüzü yapiskan bir karanlikla örtülmüstü. 
Yabanil sesler geliyordu derinlerden ve karanligi ince bir biçak gibi
yirtiyordu. Saklayan kirbaç gibi... Aci duvarini asan bu 
sesler, madeni bir gürültüye dönüyor ve yerkabugunu
zorluyordu artik. Sesim yoktu. Karanligin karninda yitirdim
sesimi. Kör bir kuyuda unutulan Yusuf'tum belki. Ama 
durmadan soruyorlardi. Tanrilar bilmiyordu sorduklari seyleri, 
peygamberler büsbütün hain çikmisti. Ama yine de soruyorlar, 
soruyorlar, soruyorlar...

        Adimdan gayrisini bilmiyorum.

3

Iki seyi bilmek istiyorum. (Belki ayni seyi iki kere bilmek 
istiyordum.) Duvarlarin rengi neydi? Derimin rengi neydi?
Dokunuyorum duvarlara; parmak uçlarimla, avuçlarimla, 
dilimle dokunuyorum. Duvarlarin bir rengi olmali. Ama hiçbir
duvarcinin, hiçbir ressamin bu rengi bildigini sanmam. Adi
yoktu bu rengin, kimyasi yoktu. Belki renksizligin rengiydi bu. 
Çürüyen bir bedenin kokusuydu duvarlarin rengi...

       Adimdan gayrisini bilmiyorum.

4

Bir böcek gibi antenlerimi gezdiriyorum bedenimde. Anahtar
deliginden sizan ölü isikta ellerime bakiyorum. Ellerim... Sanki 
bir kadinin memelerini hiç oksamamis, sicakligini duymamis. 
Ellerim... Her dizesi çiglik olan siirleri hiç yaratmamis sanki. Ne
beyaz tenliyim artik, ne esmer, ne de kara... Cüzzamlinin, 
vebalinin bir rengi vardir. Irinin bir rengi... Ölunun bile bir 
rengi vardir ama derimin rengi yoktu. Belki çürüyen bir kentin 
rengiydi bu. Çürüyen bir dünyanin...

         Adimdan gayrisini bilmiyorum.

5

Killi, ayaklari üzerinde duramayan bir yaratiktim artik.
Soyumun neye benzedigini unuttum. "Insana benziyorlardi"
diye duymustum bir vakitler. Demek ki simdi maymun 
halkasinda insanlik...

        Adimdan gayrisini bilmiyorum.

6

Agzimi anahtar deligine dayayip havayi emiyorum. Böcek
sokmasi gibi bir yanma duyuyorum bogazimda. Oysa kuru bir
yapragi bile dalindan düsürecek gibi degil bu esinti. Belki 
çöle dönmüs topraga tek yagmur damlasinin düsüsü yalnizca.
Çamur gibi bir yagmur damlasi... Ama toprak, bu damlayla 
çatlatacak bagrindaki tohumu. Çöl, bütün vahalarini bu 
damlayla yesertecek... Genzim yaniyor. Ince bir kan seridi 
siziyor dudaklarimdan. Kirli, sicak ve simsiyah...

         Adimdan gayrisini bilmiyorum.

7

Suyum, bir litrelik karton süt kutusu içinde. Yetmis iki gündür
sakindigim ve her gün ancak bir kere dudaklarimi
degdirdigim... Dilimi bir köpek gibi degdirdigim. (Dilin suya
dokunusu... Bir süngerin denizi yutusu yani. Bir çölün seraba 
kesilmesi bir an için.) Her gün ancak bir kere degdiriyorum
dudaklarimi suya. Dilimi kaçiriyorum artik. Sünger, bütün
vantuzlarini birden uzatmasin diye... Batakliktaki suyun da bir
su yani vardir. Çürüyen bir bedenin bile dayanilabilir 
kokusuna. Kutuda kalan son bir yudum su, bu bile degildi
artik. Küstü, öldürdü kendini su...
Su çürüdü...

       Adimdan gayrisini bilmiyorum...

Ahmet Telli
1982
Kalbim Unut Bu Siiri





      GULUSUN EKLENIR KIMLIGINE

      Gun biter gulusun kalir bende
      anilar gibi suruklenir bulutlar
      Omrumuz ayriliklar toplamidir
      yarim kalan bir siir belki de
      
      Aykiri anlamlar arayip durma
      guz bitip sular kopurur de
      kapanmaz gulusunun actigi yara
      ucurum olur zaman her gece
      
      Her gece yeni bir savas baslar
      aci ses olur, ses deli yagmur
      
      Sigindigim her yer adinla anilir
      ben girerim sokagi devriyeler basar
      Bir de gulusun eklenir kimligime.
      
      Ahmet Telli, Kalbim Unut Bu Siiri





     ISIMSIZ

     Hiç özlemedim seni
     Özlemek dostluktandir
     dostlugundan öte bulmaliyim seni
     
     Sicakligini bulmaliyim
     dokunuslari, kenetlenisi
     Terimizle sulanmali yer
     günes terimizde isildamali sabah olunca
     
     Apansiz firtinalar çikmali,
     sarsilmaliyim
     
     Özlemek yaninda olmak istegidir
     Gülüsünü görmek biraz da
     Hiç özlemedim seni
     
     Saçlarina dokunamam
     bir irmak gibi akitirim ovaya
     solugunla yanar dudaklarimin bozkiri
     
     Akkor halindeki ufuk
     bakir bir tel gibi eriyip gider
     kraterler ortasinda kalirim
     
     Ürpertir bu cografya beni
     ikimizi biranda 
     yasadigimi duyarim
     
     Hiç özlemedim seni 
     özlemek dostluktandir
     dostlugundan öte bulmaliyim seni.
     
     Ahmet Telli, Kalbim Unut Bu Siiri





ANISI BIZ OLALIM BU SOKAKLARIN

Anisi biz olalim bu sokaklarin
Opusmedigimiz tek sacak alti
Hicbir otobus duragı kalmasin
Biz yuruyelim kent guüzelleSşsin
Gurultusuz sozcukler bulalim
Yeni sevinclere benzeyen

Biz gelince bir yagmur baslar
Yuzun cizilir buglanan camlara
Bir uzun karartma biter
Akasyalar kopurur birdenbire
Ve her avluda adınla anılan
Cicekler sulanir aksamustleri

Bir arkadas evine ugrariz yolustu
Bir fincan kahve iceriz,isitir bizi
Basini sessizce omzuma koyarsin
Gulureyhan olur solugun
Biz kaliriz kuslar donup gelir
Her balkonda bir menekse sesi

Belki yeniden guzellestiririz
Adlari degistirilen parklari
Perdeleri hic acilmayan evlerde
Isiklar yanar cocuk sesleri duyulur
Tanidik sevinclerle dolar yeniden
Kendi sesini kemiren alanlar

Anisi biz olalim bu sokaklarin
Ve hic durmadan yagmur yagsin
Biz gurultusuz sozcukler bulalim
Sarmasik fisildassin yine
Gidersek birlikte gideriz
Yeni sevincler bulur huzne benzeyen


		          AHMET TELLI




KALBIM UNUT BU SIIRI

Uguldayan ve hep uguldayan
bir orman kadar usuyorum simdi
yanlis ruzgarlar esiyor dallarimda
yanlis ve zehirli cicekler aciyor
Kanimda kocaman gozleriyle bir ciglik

Su ve ses kadar bekledigim
ne kaldi geride,bilmiyorum
uzanip uyumak istiyorum golgeme
ve sarinmak o kocaman gozlerin
uguldayan ruzgarlarina

Bir aciyi yasarim be zehirden
cicekler uretirim komur karasi
ucurum kadar bir yalnizlik
yaratirim kendime,atlarim
Anisi yoktur kucuk ruzgarlarin

Yapraklarim yok artik kuslarim yok
busbutun viran oldu daglarim
exberimdeki turkuler de savrulup gitti
omrumun karsiligi kalmadi sesimde
sesimde yalniz ormanlarin gumburtusu

Yanlis.daha bastan yanlis
bir siirdi bu,biliyorum
ve belki omrumuzun yakin gecmisi
bu kadar dogruydu ancak,kimbilir
Kalbim unut bu siiri

      	       AHMET TELLI





KONUGUM OL

Bir aksam konugum ol
Oturup konusalim biz bize
Anilarin cubugunu yakip
Uzatalim geceyi biraz.

Gecmise bir el sallayip
Yasanan gunleri konusalim
Ve gunlerin ustune coken
dumanli, isli havalardan

Kendimize dana az zaman
ayirsak da olur geceden
Cunku bogulabilir insan
Yalniz kendini dusunmekten

Kapagi acilmayan kitaplar
Unutulmus asklar gibidir
Kitaplardan soz edelim
Ve onlarin gizli kalmis
sessiz tadlarindan

Sabaha dogru perdeyi
aralayip ufka bakalim
Ve bir cocuk gibi
hayretle seyredelim
gunesin kizilligini

Konusulmadan kalan
daha cok sey vardi
diye dusunerek cikalim
gunesle kucaklasan balkona
-Usutmesin sabah serinligi

Bir bardak demli cay
buruklugu gibi kalsin
gecenin ve sabahin tadi
yasasin anilarimizda

Konugum ol, oturup
konusalim bir aksam
ve uzatalim geceyi
sozun cubugunu yakarak

          		AHMET TELLI





        SUCLAMA BENI

        Suclama beni
        boyle birakip
        gidiyorum diye
        bagrimi yakan
        bir yaradir
        bu ayrilik simdi

        Bil ki kanimdadir
        sevismelerin yangini
        oylece girerken
        gecenin bagrina
        tasiyorum simsicak gulumseyisini

        Yasanan gunler
        hayati oyarak
        gedikler aciyor
        durulur mu artik
        durgun sularda
        bekleyerek seheri

        Talan ediliyor
        bahar ve ask
        oyle bir soyun ki
        duracak gibi degil
        vurmazsak eger
        kendimizi yola

        Yasamak zorunlu
        kurtarilirsa eger
        bahar ve ask
        ve simdi hayat
        aci yesil
        bir kader renginde

        Hayatin ve sevincin
        kaderinin altettigi yer
        kavganin ortasidir
        ki umudun ciceklenisi
        askin
        yengisidir bu

        Soylenecek butun sozler
        sevincin ve savdanin
        savunulmasina dairdir
        ve simdi onlar
        yaralarini saracak
        birilerini beklemektedirler

        Ey anisiyla
        kalbimi yakan
        kederlenme hemen
        ve suclama beni
        boyle birakip 
        gidiyorum diye

			    Ahmet Telli
        Sakli Kalan, Yazko Yay., Ist. 1981 s.41



 

helenx

melikeyavuz@hotmail.com
istanbul
Turkey